Leesvoer na de vakantie – deel 1
Tegenwoordig gaat de informatiestroom maar door, ook tijdens de vakantieperiodes. Graag help ik u op weg met mijn persoonlijke overzicht van berichten over leren en ICT die de moeite waard waren in deze vakantieperiode. Vandaag deel 1.
Allereerst is er een interessante publicatie verschenen bij MIT Press, getiteld “The Future of Learning Institutions in a Digital Age” door Cathy N. Davidson en David Theo Goldberg (boek kan gekocht worden, maar er is ook een gratis download). De auteurs beargumenteren dat de gemiddelde onderwijsinstelling nog steeds zeer traditioneel is ingericht en in feite niet optimaal gebruik maakt van de mogelijkheden van internet en andere nieuwe technologie. De auteurs schetsen hoe virtuele onderwijsinstellingen er uit zouden kunnen zien. Ze geven daarbij de Wikimedia Foundation als een voorbeeld van een succesvolle virtuele onderwijsinstelling, waarbij de Wikipedia haar meest succesvolle leerproduct is. De publicatie gaat verder in op het concept van ‘participatory learning’, waarbij iedereen bijdraagt en participeert om te leren: “With participatory learning, the play between technology, composer, and audience is no longer passive. Indeed, participatory learning blurs these traditional lines”.
De publicatie geeft verder 10 pilaren voor de toekomst van onderwijsinstellingen. Daaronder bevinden zich enkele eye openers. Zoals Open Source Education. De auteurs betogen dat onderwijsinstellingen het één en ander kunnen leren van de open source cultuur. In een open source cultuur worden productieprocessen en producten vrijelijk met elkaar gedeeld, met als doel constante verbetering ervan. De publicatie van Davidson en Goldberg kent een uitgebreide bijlage, waarin enkele voorbeelden worden beschreven van vernieuwend onderwijs.
Een tweede publicatie die ik hier wil noemen, is een kort artikel van Jan Kees Meindersma. Jan Kees is werkzaam bij Kennisnet. Hij schrijft op Surfspace dat we op moeten passen met het gebruik van Web 2.0 toepassingen in het onderwijs. Er is namelijk weinig empirisch bewijs dat dit het leerrendement zou verhogen. Dat is een beetje een dooddoener in mijn ogen. Is er van al die andere experimenten, initiatieven en projecten dan wel overtuigend empirisch bewijs dat het leerrendement is verhoogd? Zouden we dan alles maar bij het oude moeten laten? Dat lijkt mij de dood in de pot. Gelukkig geeft Jan Kees ook aan dat er wel andere voordelen te behalen zijn met Web 2.0 toepassingen.
Als laatste wil ik in dit bericht de aandacht vestigen op een interessant bericht naar aanleiding van de jaarlijkse BbWorld conferentie die afgelopen juli werd gehouden. Professor Jon Mott (Brigham Young University) uit op zijn weblog zijn teleurstelling over het gebrek aan innovatie bij Blackboard. De meeste Electronische Leeromgevingen, zoals Blackboard, hebben nog steeds een klassikaal onderwijsmodel, met een alwetende docent, als uitgangspunt, verzucht hij. Dit is een terechte verzuchting in mijn ogen, maar wellicht ligt de kern van het probleem ergens anders. Die is namelijk al benoemd in de publicatie van Davidson en Goldberg: wellicht moeten de onderwijsinstellingen zelf eerst behoorlijk veranderen! En dan volgt de benodigde software vanzelf?
Bedankt voor dit bericht.
De bijdrage van Jan Kees zou ik anders absoluut gemist hebben.
Daar wil ik nog wel eens met hem over in discussie!